Hoera! Stage! In Kortrijk! En ik woon in Gent... Jaja, het is weer die tijd van het jaar. Honderdend secundaire scholen worden overspoeld door stagiair(e)s allerhande. Maar het ging niet zonder slag of stoot, want hoewel de observatieweek vorige week was, waren er medestudenten die pas vorige donderdag hun stageschool wisten. Vier dagen te laat, dus. Die Arteveldehogeschool toch...
Ondertussen is iedereen druk bezig met lesvoorbereidingen te maken, originele instappen te bedenken, de vele groepswerken voor te bereiden en "De ontdekking van de hemel" te lezen. Inderdaad, die (saaie, oninteressante) kanjer van 900 bladzijden moet wij, studenten Nederlands, lezen tegen het examen in januari. Niet zo'n leuk vooruitzicht, ik blijf het dus alsmaar uitstellen. De volgende poging is morgen, maar ik betwijfel dat ik die ga halen... Maar goed, we blijven optimistisch.

 

Afgelopen weekend heb ik wel wat anders gedaan dan lesvoorbereidingen schrijven, originele instappen te bedenken (hoewel je dat overal kan doen) en "De ontdekking van de hemel" lezen. Ik ben namelijk naar twee beurzen geweest! Zaterdag naar Countryside, een vaste traditie met moederlief en dit jaar ging het zusje voor de eerste keer mee. Ze vond het fantastisch. Het nieuwe paar oorbellen en het schattige kersenpitkussentje-in-de-vorm-van-een-schaap (hoewel het geen kersenpitten zijn maar zaadjes van het een of het ander) zal daar ook wel toe bijgedragen hebben. Zondag ben ik dan met het lief en familie van hem naar de boekenbeurs geweest, een tweejaarlijkse traditie bij ons thuis die nu voor het eerst doorbroken is. (Schande!) Het was best leuk. En gelukkig was er niet teveel volk. Dus als 1 november nog eens op een zondag valt, gaan we met z'n allen massaal naar de boekenbeurs. De volgende keer dat 1 november dus op een zondag valt, niet gaan, want er gaat veel volk zijn!

En dat was het weer zo'n beetje. Tot later!

- Brooklyn

Een week geleden kwamen we - een dag te vroeg - terug van Frankrijk. Hoera! In Frankrijk is er niet zoveel speciaals gebeurd, tenminste niet op de plaats waar wij zaten. Nu ja, er is een raampje gebroken (dat was voor we doorhadden dat we de vensters op hun plaats moesten houden met stoelen als alles openstond) en we kregen bezoek van een schorpioen, maar verder niet zoveel spannends gebeurd. Alsof de schorpioen niet erg genoeg was! Het was een zwart exemplaar van een centimeter of zeven... En hij zat op de trap. Papa (die alles aan het kuisen was voor de huisbaas, die uiteindelijk niet eens de moeite nam om binnen te komen controleren) riep me met het valse voorwendsel dat hij niet wist watvoor beest(je) het was. Had ik het geweten, ik was mooi boven gebleven. Hij heeft er eerst een foto van gemaakt, zodat we bewijs hadden dat we er echt eentje gezien hadden (binnenkort op FB) en dan mocht papa hem vermoorden. Blijkbaar was dat niet gemakkelijk, maar dat kan ook aan het moordwapen (de steel van een borstel) gelegen hebben. De nacht erna heb ik gedroomd dat de planten thuis volzaten met witte schorpioenen die eigenlijk meer leken op een soort schelpen met pootjes aan. Kortom, het was een behoorlijk normale vakantie met af en toe een paar lichtpuntjes. Bijvoorbeeld het warme weer! Daar kan België nog een voorbeeld aan nemen, het was meestal 33° of meer :D Fantastisch. Een ander puntje licht is dat ik (eindelijk) Twilight heb gelezen (en New Moon en Eclipse ook maar) en ik een reuzefan ben geworden van Edward & Bella! *zucht* Soms zou je toch wel willen dat je lief een vampier is. Nu de film nog zien (woensdag) en hopen dat die even goed is als het boek...

Sinds we terug zijn, is er niet zoveel gebeurd. Ik ben nu wel een officiële student voor het academiejaar 2009-2010 en het is bijna Boombalfestival! *juicht* Voor de herexamerds: nog mucho succes; voor de Boomballers: tot donderdag en voor de rest: tot later!

- Brooklyn

Toen ik me vanmorgen in m'n (geleende) surfpak aan het worstelen was, bedacht ik dat de "uitvinders" van het surfpak (ofte: wet suit) wel heel slim waren. Je erin kijgen is een sport op zich, zodat je opgewarmd bent en meteen kan gaan surfen. Ja ja, zo kan ik het ook. Gelukkig had ik vorige week wat ervaring opgedaan (not) en kon ik me vanmorgen sneller in m'n surfpak wurmen. (Eerst had ik een verkeerde maat mee... Er stond geen lettertje (S, M of L) op, enkel een getal (12). Ik dacht dat dat een volgnummer was, maar het bleek de leeftijd te zijn. Ik wil er wel bij vertellen dat ik heel moe was (ben) en het dus graag daarop wil steken.) Maar echt sexy staat zo'n wet suit toch niet... Zeker niet als het vergezeld wordt door een reddingsvest. Een gele. Ondertussen kan ik wel al perfect overstag gaan (in de letterlijke betekenis) en behoorlijk gijpen. (Overstag gaan is de mast van je zeil naar de achterkant van de plank brengen en zo draaien, gijpen is de mast naar de voorkant brengen en zo draaien. Overstag gaan is makkelijker en je verliest er minder plaats mee (aangezien je op een bepaald moment geen wind meer vangt en dus stilvalt).) Ik kan wel nog altijd geen groot zeil uit het water nemen (heb ik stiekem ook niet geprobeerd vandaag), dus was het met een klein zeiltje te doen. Het plan: een jaar armspieren (biceps, volgens de ene "moni") kweken en volgend jaar opnieuw surfen!
Morgen en woensdag nog een dagje enquêtes afnemen (Hoera! Het einde is in zicht!) en tussendoor nog een dagje redactie. Gezellig.

- Brooklyn  

Gisteren voor de eerste keer in mijn nog niet zo lange leventje gaan windsurfen. Nooit gedacht dat je daar zoveel armspieren voor nodig hebt... Spieren die ik dus niet heb. Overmoedig als ik was, koos ik bij het zeilkiezen een groot zeil. Ik dacht, ik ben groot dus dat zeil mag ook groot zijn. Tot ik ze zag, natuurlijk. Gelukkig kon ik nog omwisselen met iemand die een klein zeil had besteld (3 m²). Echt gelukkig, want dat kreeg ik soms al amper het water uit. Zo'n klein zeil betekent wel dat je er niet zo goed mee kan sturen (hoewel ik het draaien meestal wel onder de knie heb), waardoor ik dus telkens werd weggeblazen naar de kant (wat niet de bedoeling is). Uiteindelijk kreeg de mannelijke moni medelijden (of zoiets) met mij, want hij dwong me zo ongeveer om een groter zeil (4,5 m²) te nemen. Onder het voorwendsel dat ik dan beter ging kunnen sturen. Misschien dat wel, als ik het zeil uit het water zou krijgen natuurlijk :D Als het me dan eens lukte om het rechtop te krijgen, kwam er een windstoot waardoor ik hem niet meer kon houden... Misschien moet ik volgende week maar beginnen met een 4,5, als m'n spieren nog fris zijn.
En natuurlijk ben ik (en vriendlief ook, mwahahaha) verbrand... M'n gezicht ziet rood en gloeit, zeker als ik in de zon kom. Wat met enquêtes vrij onvermijdelijk is... En m'n armen zijn ook wat verbrand. Het rare is dat ze minder rood zien, maar wel meer pijn doen in de zon of in warm water. Very mysterieus.

Maar nu ga ik mijn lichaam laten recupereren. Hopen dat het tegen morgen wat minder pijn doet. Windsurfen is echt pijnlijk en moeilijk in het begin, dus weet waar je aan begint (als je er ooit eens aan begint).  

- Brooklyn  

Als mensen zeggen dat vakanties dienen om uit te rusten, dan hebben die mensen er duidelijk geen idee van wat vakantie is. Mijn vakantie is namelijk nog nooit zo druk geweest. Ze is (officieel) nog maar 3 dagen bezig en ik ben nu al (heel) moe.
Ik heb namelijk een vakantiejob! Eentje op het ministerie. (Wat ze trouwens zeggen over ambtenaren - dat ze niet zo veel werken - is trouwens waar. Een vriendin is daarvan het levende bewijs.) Natuurlijk is het op de afdeling waar ik zit (de redactie van Klasse & Maks!) altijd werken geblazen. Of het is enveloppen samensteken (3 brieven, een oude Maks!, een envelop om een van die brieven terug te sturen en twee oude leerlingenkaarten van Maks!) of het is enquêtes afnemen. Gisteren hadden we er 40 op 6 uur, vandaag 60 op 4 uur :D Zo'n vlotte namiddag geeft natuurlijk een energieboost.
We stonden trouwens in Leuven waar er vandaag en vooral gisteren een stormloop was voor Werchter. Er was echt heel heel heel heel veel volk. Maar ik heb natuurlijk geen recht van spreken, want ik stond geen uren aan te schuiven in de blakende zon... Arme Werchtermensjes. Maar door ze allemaal te zien aanschuiven, heb ik zin gekregen om te gaan... Wie gaat er mee? :D

Gisterenavond was het onverwacht openluchtBoombal en morgen weer Boombal en overmorgen gaan surfen en maandag gaan we Gent ondervragen. Dus iedereen die me gezelschap wilt houden... =)

- Brooklyn  

En alweer is er een weekend voorbij. En watvoor weekend! Vrijdag was het voor mij en andere studenten (niet allemaal natuurlijk, aangezien er waren die zaterdag nog een examen hadden) uitslagdag. Om 12u53 besloot ik dat het tijd was op eens achter de pc te kruipen en zien of er al iets online was verschenen. Niet dus. Terwijl ik vol spanning en een beetje zenuwachtig zat af te wachten, was ik nog even zenuwachtig aan het raaskallen met een medestudent, tot het uiteindelijk 12u59 was en de punten er al op bleken te staan. Nadat ik diep ingeademd had, keek ik en BINGO! Drie maand vakantie voor mij :)

Zaterdag opendeurdag en ik had vriendlief verplicht om te gaan (want hij verandert volgend jaar (alweer) van richting en hij moet toch zeker zijn dat die richting iets is voor hem!) en voor de gezelligheid ging ik mee. En voor het gemak (want familiefeest de zondag) bleef hij slapen. Wat een feestje! En dan zondagavond bleef vriendlief voor de gezelligheid slapen. Er waren toch geen bussen meer naar het boerengat waar hij woont ;-)

Vandaag heb ik - voor de verandering - nog eens gereden. Afgezien van een klein foutje (beestjesalert!) en een stom licht ging alles zowat perfect :D Nu enkel dat examen nog overleven...

 

En dan morgen. Het is weer typisch op onze manier geregeld: mijn moeder moet op drie plaatsen tegelijk zijn. Bij de tandarts met m'n zus, op de school van diezelfde zus en op mijn broers school. Dus moet mijn broer wachten en moet ik naar m'n zus haar school (herinneringen! heimwee!) om de boeken in te slaan. De boekenmarkt is het enige in de 6 jaar dat ik daar gezeten heb dat ik absoluut, verre van en helemaal niet leuk vond. Veel te chaotisch. (Lopen vond ik natuurlijk ook niet leuk, maar daar gaat het nu niet om.) Maar nu ga ik daar staan, een vrouw met een missie! En ik heb er al een jaartje hoger onderwijs op zitten, dus ik mag mezelf als superieur beschouwen. Zeker in de buurt van derdejaartjes.

Wens me maar veel succes!
- Brooklyn

Toen ik maandag aan het wachten was op tijd voor mijn viool, zag ik een groepje lopers zich klaarmaken om te beginnen. Bah, lopen. Ik vraag me af hoe lopen gezond kan zijn als je er, na het lopen, uitziet alsof je elk moment kan ineenstorten. En in sommige gevallen gebeurt dat dan ook. Zo gaat het er bij mij moeilijk in dat lopen gezond kan zijn. Het ziet er absoluut niet gezond uit, toch? Neem dan dansen, dat ziet er leuk uit, is ook leuk en je krijgt er geen help-ik-ben-aan-het-doodgaangevoel van. En dat is toch al behoorlijk veel. Dus toen ik vrijdag aan het dansen was, kreeg ik een idee. Waarom niet lopen van de LO-lessen bannen en dansen invoeren? :D Want ook jongens zullen positieve gevolgen ondervinden van het dansen. Vraag maar aan alle jongens die dansen.  

 

Maar goed. Het moet hier geen pleidooi worden voor dansen (hoewel dat natuurlijk heel leuk en demax is enzo), maar een gewone entertainende blog. Zoals ik al zei, lukt het me precies niet meer om zo goed te schrijven. Maar het moet wel, want ik moet mijn Nederlands onderhouden (en nu ben ik alle zinnen mentaal in zinsdelen aan het verdelen, vakiditotie!).

 

Gisteren zijn vriendlief en ik naar Bobbejaanland geweest met het openbaar vervoer. Moet je dus nooit doen. Het wordt gegarandeerd een ramp om terug te keren. Het was een heel toffe dag. Ik ben zelfs in allerlei dingen geweest (twee om precies te zijn) waar ik al bang van word als ik er nog maar naar kijk. Maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee :) En dan de terugrit... Vier bussen tussen Bobbejaanland en het station hebben we moeten laten passeren omdat er gewoon teveel volk was en de bussen te klein (hallo, mensen van De Lijn, ooit gehoord van l a n g e bussen?). Dan besloten we om te voet te vertrekken. Het was 10 minuten met de bus aan 60 km/h, dus reken zelf maar uit hoelang we zouden moeten stappen. Heel lang. Bij de tweede halte onderweg (na een groot halfuur te stappen) hebben we het opgegeven en gewacht op de volgende bus. De treinen deden dan ook lustig mee met ons te pesten en uiteindelijk was ik twee uur later dan gepland thuis. Bah. En dat is de reden waarom ik niet meer naar Boombal ben geweest, mocht iemand het zich afvragen.

Les die we geleerd hebben: nooit meer met het openbaar vervoer naar Bobbejaanland / een pretpark gaan!

 

Dat moest er even uit. Maar Bobbejaanland zelf was super!

- Brooklyn  

Wat kan babysitten toch fijn zijn! De jongste huilde voor de verandering eens niet toen het tijd was om te slapen, de oudste was er niet waardoor de middelste veel aangenamer was dan de andere keren. Fijnfijn. En dan was er nog een filmpje op televisie ("Sweet home Alabama") met knapperd Josh Lucas. Ideaal om languit gezakt in de zetel te rusten van de gedane examens en uit te kijken naar leuke vooruitzichten. Bobbejaanland... Boombal... Punten.

Ha, Boombal.Vrijdagavond was er ook eentje en natuurlijk was ik van de partij. Het was een heel fijne avond met fijn dansgezelschap. Tenminste mannen die effectief kunnen dansen en niet zomaar doen alsof. En mensen die komen om te dansen en niet omdat het hip is of omdat iedereen het doet. (De mensen van de laatste soort staan dan de hele avond te drinken en te babbelen en de kostbare ruimte in te nemen van mensen die wel willen dansen. Niet fijn.)

Het schrijven gaat niet meer zo vlot... I have lost the gift. Maar onlangs kwam ik wel een slak tegen (nu ja, "onlangs" is relatief. Heel relatief, in dit geval.) op de fiets. Ze zitten dus nog altijd achter mij... En ik durf te wedden dat - als ik alle slakken optel die ik al ben tegengekomen sinds ik weet dat ze achter me zitten - ik er 23 uitkom.

- Brooklyn  

Nu het vijf maand en achttien dagen geleden is dat ik nog eens iets heb gepost, leek het me tijd om weer eens iets te posten. Een teken van leven, bijvoorbeeld. Nu de examens gedaan zijn (en bijgevolg het schooljaar), heb ik (terug) tijd om te bloggen.

De examens zijn gedaan... Eigenlijk geloof ik het nog altijd niet. Hoe kan het nu zo plots gedaan zijn? Maandenlang was er school waar we af en toe eens moesten verschijnen. Tussendoor examens om te kijken of we wel leerden. En ja, nu is het weer vakantie. Normaal verveel ik me al als ik nog maar aan vakantie denk, maar nu heb ik het echt nodig. En hij is behoorlijk gevuld (of lijkt het maar zo?), dus me vervelen zal ik wel niet.En anders bedenk ik maar dat we de vakantie echt verdiend hebben. Want dat is zo! Via Facebook (jaja, ik ben nu ook een fervent Facebookgebruiker) heb ik alles op de voet gevolgd. Het eerste jaar hoger is geen lachertje! Zo zijn er mensen die totaal verkeerd gekozen hebben (ik noem geen namen) of mensen die zeker weten dat ze helemaal juist gekozen hebben. Stress dat een mens krijgt van dat kiezen!  

Maar genoeg gefilosofeer over het eerste jaar. In dat eerste jaar heb ik stage gelopen al! Maar dat is voor een andere keer, als jullie van de schok bekomen zijn dat er een nieuw bericht verschenen is.

- Brooklyn